MENU

DOFINANSOWANO ZE ŚRODKÓW

Long Gone, Susan Philipsz

plakat wystawy

Dyplom 2008

zdjęcie pracy

2009-02-06 - 2009-03-15 Views: 3022 archiwum, Wystawy

FRAGMENTY

Polska sztuka współczesna ze zbiorów Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy. Fragmenty są próbą prześledzenia różnorodnych tendencji artystycznych ostatnich 60 lat w Polsce. Wystawa obejmuje dzieła uznanych twórców, takich jak: Jan Cybis, Piotr Potworowski, Jan Berdyszak, Tadeusz Brzozowski, Andrzej Wróblewski, Jan Nowosielski, Henryk Stażewski, Tadeusz Kantor, Zbigniew Makowski, Jan Tarasin, Józef Robakowski, Teresa Pągowska, Izabella Gustowska, Leon Tarasewicz, Grzegorz Klaman, Zofia Kulik, Zbigniew Libera czy Roman Opałka.

Otwarcie wystawy w piątek, 6 lutego o godz. 19.00
wystawa czynna do 15 marca

Tradycje kolekcjonerskie bydgoskiego muzeum w zakresie sztuk plastycznych sięgają lat międzywojennych. Powołane w 1923 r. Muzeum Miejskie rozpoczęło planowe gromadzenie muzealiów z myślą o stworzeniu galerii sztuki polskiej. Organizowano wówczas ekspozycje o charakterze indywidualnych pokazów wybitnych osobowości ze świata sztuki, jak i prezentacje poszczególnych ugrupowań i stowarzyszeń artystycznych z różnych ośrodków Polski. Wiele z nich przybliżało widzom aktualną twórczość plastyków polskich. Wystawy i kontakty z artystami wpłynęły na pozyskiwanie prac z dziedziny malarstwa, rysunku, grafiki oraz rzeźby. Po roku 1945 konsekwentnie kontynuowano prace kolekcjonerskie, kładąc szczególny nacisk na dzieła artystów współczesnych. Kolekcja powstawała w sposób przemyślany i konsekwentny. Dzieła pozyskiwano poprzez zakupy z wystaw ogólnopolskich i ekspozycji organizowanych w ramach bieżącej działalności muzeum, ale przede wszystkim bezpośrednio z pracowni twórców. Kolekcję uzupełniali w formie darów sami artyści, ewentualnie ich spadkobiercy. Wszystkie te zabiegi wpłynęły na powstanie jednego z najbardziej znaczących zbiorów sztuki II połowy XX wieku w Polsce.

Przygotowana dla Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu ekspozycja prezentuje pojedyncze obrazy, plansze graficzne oraz obiekty autorstwa artystów, których myśl w największym stopniu zaważyła na obrazie plastyki polskiej, a równocześnie swym reprezentatywnym wyborem przybliża całość bydgoskiej kolekcji. Zespół kilkudziesięciu dzieł, wybrany spośród ponad 10 tysięcy prac, odzwierciedla nie tylko konkretne kierunki, nurty i postawy twórcze w sztuce polskiej, ale pozwala również przedstawić stan posiadania oraz koncepcję tworzenia galerii. Zaprezentowane prace są dziełami, które z perspektywy czasu zyskując wymiar „historyczny”, wpisały się w obraz współczesnej sztuki polskiej jako realizacje o ugruntowanej pozycji i często przełomowym znaczeniu. Równocześnie identyfikacja ich jako obiektów z bydgoskiej kolekcji nie budzi wątpliwości.

Prezentacja daje możliwość prześledzenia różnorodnych tendencji artystycznych ostatnich 60 lat. Malarstwo powojenne jest w dużej mierze sukcesorem sztuki lat 20. i 30. Obok koloryzmu Jana Cybisa czy Piotra Potworowskiego tworzy młoda awangarda, odnosząca się do wzorców wypracowanych między innymi przez Henryka Stażewskiego. Echa jego postawy odnajdujemy w pracach Jana Berdyszaka i Zbigniewa Gostomskiego, nawiązujących do konstruktywizmu i wizualizmu. Równolegle uprawiany nurt abstrakcji ekspresyjnej ujawnia się w obrazach Tadeusza Brzozowskiego. Szczególne miejsce zajmuje malarstwo materii, reprezentowane przez Jadwigę Maziarską czy Danutę Urbanowicz, oparte o fakturalność kompozycji i kolaż oraz akcentujące walory materii i barwy. Językiem kaligraficznych znaków, niezmiernie lirycznym i wysublimowanym, przesyconym pierwiastkiem symbolizmu, posługują się Stanisław Fijałkowski i Jan Tarasin. Sztuka przedstawiająca to między innymi surrealistyczno – metaforyczne prace Zbigniewa Makowskiego, Jerzego Krawczyka, Bronisława Wojciecha Linkego i Romana Opałki. W nurt tzw. nowej figuracji wpisują się dokonania członków grupy Wprost (Leszek Sobocki) i realizacje Mieczysława Wejmana. Emocjonalna percepcja świata i aktualnych wydarzeń społecznych znajduje odbicie w twórczości Edwarda Dwurnika i Mariana Bogusza. Znakomitymi komentatorami rzeczywistości okazują się członkowie Gruppy (m.in. Marek Sobczyk) oraz Jacek Sroka, łączący poczucie powagi z groteską, a sceny realne z sytuacjami wyimaginowanymi. W realizm przepełniony duchowością i mistycyzmem, dekoracyjny w swej formie, wprowadza z kolei twórczości Grzegorza Stachańczyka. Świat realny jest również punktem wyjścia dla Leona Tarasewicza, który upraszczając formę zwraca się ku czystym rozwiązaniom malarskim. Z kolei tendencję obiektywizowania natury, inspirowaną m.in. pop-artem, mass-mediami i sztuką plakatu, można odnaleźć w twórczości Romana Cieślewicza. Odmienną postawę prezentują Edward Krasiński i Ryszard Winiarski, w działalności których odnajdujemy refleksję konceptualną. Odrębny zespół prac stanowią realizacje autorstwa Zofii Kulik i Zbigniewa Libery, przybliżające założenia sztuki krytycznej. Muzeum dokumentuje zarówno działalność artystów partycypujących w doniosłych dla życia artystycznego wystawach (Wystawa Sztuki Nowoczesnej, Kraków 1948 – Henryk Stażewski; Arsenał, Warszawa 1955 – Barbara Jonscher), przedsięwzięciach i ugrupowaniach (Grupa Krakowska – Tadeusz Kantor), jak i tych, którzy wypracowali indywidualną formułę twórczą (Andrzej Wróblewski i Jerzy Nowosielski). Istotnym elementem jest kilka zestawów autorskich, m.in. prac Stefana Gierowskiego, pozwalających przeanalizować artystyczną drogę poszczególnych twórców. W dziedzinie grafiki przeglądowi stylów i nurtów artystycznych towarzyszy bogactwo technik: obok klasycznych już – drzeworytu (Jerzy Panek), linorytu (Józef Gielniak) i akwaforty (Jacek Sroka) pojawiają się techniki mieszane i autorskie, techniki inspirowane fotografią i nowymi mediami oraz obiekty, których forma przekracza granice dwuwymiarowości planszy graficznej (Marcin Surzycki).

Zbiór obiektów, instalacji i fotografii umożliwia z kolei m.in. zapoznanie się z mediami, którymi posługują się artyści kreujący nowe tendencje w sztuce polskiej (Marcin Berdyszak, Izabella Gustowska, Józef Robakowski).

Bydgoska galeria współczesnej sztuki polskiej jest nieustannie zbiorem otwartym – zarówno na nową myśl artystyczną, jak i gromadzenie dzieł twórców, którzy swą pracą zaważyli na obliczu sztuki polskiej i włączyli się w nurt sztuki światowej.

Tekst: Inga Kopciewicz – kurator wystawy

  • zdjęcie z wernisażu
    wernisaż wystawy
  • zdjęcie pracy
    Tadeusz Kantor
  • zdjęcie pracy
    Fragmenty
  • zdjęcie z wernisażu
    wernisaż wystawy
  • zdjęcie z wernisażu
    wernisaż wystawy
  • zdjęcie z wernisażu
    wernisaż wystawy
  • zdjęcie z wernisażu
    wernisaż wystawy
  • zdjęcie z wernisażu
    wernisaż wystawy

Instytucja finansowana ze środków Miasta Toruń